سخنرانی لطیف پدرام ( کامل، با ماجرای اخلال)

زنده گیــنـامـــۀ مسعود بزرگ ( رح )

سخنان آموزنده از مسعود بزرگ(رح)

فرهنگی

نوشته شده توسط آثار حکیمی
اخبار
نمایش از 30 مرداد 1392
پرینت

امان از این غیرت تلقین‌شده!
برد 3-0 تیم فوتبال افغانستان در برابر تیم ملی فوتبال پاکستان، در کنار خوشی آفرینی از یک برد، یک بار دیگر غیرت تلقین شده‌ی جامعه‌ را بیدار کرد. غیرتی که گاهی غیرت‌مندش به خاطر اظهار وجود، خود را شیر می‌خواند، دروغ می‌گوید و دست به چه کارهایی که نمی‌زند!
همه به یاد داریم که چند ماه پیش وقتی قاسم سرباز پولیس در برابر نیروهای مرزی پاکستان کشته شد، همین غیرت تلقین‌شده چه ادبیاتی را شکل داده بود. یکی از معاونان وزیر داخله‌ی افغانستان در یک رسانه گفته بود: «ما پوز این سیاه‌های لعنتی لُنگ‌پوش را به خاک می‌مالیم. چند دال‌خور بی‌غیرت می‌خواهند به خاک ما حمله کنند، شیر‌بچه‌های «افغان» برشان نشان خوات [هد] داد.»


دیروز هم افغانستانی‌های که از یک سو با این غیرت تلقین‌شده مسلح اند و از سویی هم به خاطر سیاست‌های نادرست حاکمیت‌های خود در برابر همسایه‌ها شان احساس شکست خوردگی می‌کنند؛ این پیروزی را جشن بزرگ دانسته و از دعا و پیام های داغ میهنی گرفته تا اهانت و فحش دادن به تیم رقیب، احساسات نشان دادند.
در این میان، شماری هم بودند که فقط به خاطر خوشی‌انسان‌های این سرزمین، به خاطری که در محل تیرباران زنان توسط طالبان، فوتبال را می‌دند و به خاطر فراموش کردن چند ساعت انتحار و خشونت، خوشحال بودند. خوشیی که بسیار به جا و حق همه انسان‌ها است. اما آن سوی دیگر مسئله، پای این غیرت تلقین‌شده تمام پله‌های عقلانیت را گذشته و خیلی‌ هم پوچ می‌نمود.
پوچی آن به حدی بود که اجرای مجریان تلویزیون و اظهارات سر مربی تیم فوتبال را به بی‌راهه کشانده بود. یک مجری می‌گفت: «پرچم افغانستان "برآشفته" باد.» و ادامه ‌داد: «من حالا افتخار می‌کنم که یک افغانم. روزی شود که بروم در میدان‌های ورزشی کلان و فریاد بکشم که من یک افغانم و زنده باد افغانستان و...»
سر مربی تیم فوتبال هم، گفت: «من افتخار می‌کنم که یک تیم قوی را که همیشه تیم‌های ما را تحقیر کرده بود شکست دادیم.» مجری دیگر می گفت: «اگر در جام جهانی برنده می‌شدیم هم این قدر خوشحال نمی شدم.»
در حالی که عنوان بازی فوتبال میان افغانستان و پاکستان، دوستانه بود. اما وقتی به سخنان مجری‌ها و واکنش ورشکاران ما توجه می‌شد، متأسفانه پای این غیرت تلقین‌شده، بازی دوستانه را به شدت به دشمنی نزدیک ساخته بود که نباید این طور می شد.
به باور من، ورشکاران عزیز ما افتخار آفرینان این جامعه اند. در یازده سال پسین، در رشته‌های مختلف با کمترین امکانات به میدان‌های مبارزه رفتند و با دست‌پر برگشتند. ورزشکاران فوتبال ما هم، دیروز نشان دادند که با گذشت هر سال رشد خوبی دارند و مایه‌ی خوشی مردم شده اند.
دیروز تنها برد تیم فوتبال خوشی‌آفرین نبود، بکله میزبانی از تیم فوتبال مهمان در یک ورزش‌گاه نستبا خوب به سطح منطقه و حضور بانوان و مردان در حمایت از ورزشکاران، نشان از فعالیت‌های خوب مسئولان ورزش و ورزش‌دوستی مردم بود که جای خوشی دارد.
اما با این همه، حضور آن غیرت تلقین‌شده، احاساسات و خوشی‌های مردم را متأسفانه به سمت نادرست، پرخاش و گاهی اهانت، فحش دادن و دشمن‌تراشی، سمت می‌داد.
احساسات داغ و تند گزارش‌گران ورزشی در دنیا معروف است. هر مردم به خاطر پیروزی ورزشکاران خود خلق احساسات می‌کند و برای حمایت از ورزشکاران، صمیمیت‌، گرمی و هیجان می‌آفرینند تا ورزشکاران تشویق شده و متوجه اهمیت خود و ارزش شان در جامعه شوند.
مردم هر کشور می‌خواهد با حضور در ورزشگاه‌ها و حمایت از ورشکاران از کشور دیگر پیشی گیرد و حمایت مردم از ورشکاران افتخار ورزشی می آفریند که دیروز حضور مردم در ورزشگاه کابل ستودنی بود، اما هیچ مردمی به خاطر دشنام دادن به تیم حریف، اهانت به کشور و مردمی افتخار نمی‌کنند و هیچ مجری به خاطر شعار دادن که ما نمی‌دانیم این کشور را این طور می‌کنیم و آن کشور را آن طور، ستایش نمی‌شوند. بلکه این گونه احساسات ناشی از غیرت تلقین‌شده، گاهی امتیاز میزبانی را از کشوری می‌گیرد.
دیروز، سخنان مجریان و واکنش‌های اکثر شهروندان به بازی فوتبال، غیر از آنچه بود که در واکنش به برد یک بازی باید می‌بود.
همین گونه هرچند بازی دیروز در برابر پاکستان بازی خوبی بود؛ اما یادمان باشد که فوتبال پاکستان هرگز تعریف ندارد و کشورهای مثل پاکستان، هند، نیپال، یتنام و... بدترین فوتبال دنیا را دارند.
بازی‌های معروف آن‌ها غیر فوتبال است. پس برد دیروز فوتبال افغانستان را که مجری عزیز، فراتر از برد در جام جهانی شعار می‌داد، جز یک غیرت تلقین‌شده، چیزی دیگر توجیه نمی‌کند.
این را هم بگویم که دیروز ما خوب ظاهر شدیم و انتظار می‌رود که خوبتر و بهتر ظاهر شویم. با آن که اکثر تماشاچیان ما، مسلح باغیرت تلقین‌شده و دشمن‌تراشی‌های «دیورند خواهان» به میدان رفته بودند، اما جای خوشی است که به سوی هیچ بازی‌کن پاکستانی بوتل و چیزی دیگری پرتاب نکردند، همین طور ورزشکاران عزیز ما در پایان با صمیمیت با بازی‌کنان مهمان برخورد کردند که نشان از فرهنگ و ظرفیت شان داشت و این برای آینده امیدوار کننده است که ما می‌توانیم میزبان خوبی برای بازی‌های مختلف باشیم. چون حالا مهم‌ترین امتیاز ورزشی برای یک کشور، از داشتن ورزشکاران و گروه‌های ورزشی قوی کرده، ظرفیت میزبانی است.
حالا که مطمئنا خمار آن غیرت تلقین شده از سر همه پریده است، می‌خواهم بگویم که ما باید در هر کاری درست و پسندیده از جمله ورزش برنده باشیم، اما یادمان باشد که نمی‌شود واقعیت‌های امروز را مثل تاریخ جعلی این سرزمین روی بناهای جعلی بنیاد بگذاریم.
باید بپذیریم که ما در زمینه‌های مختلف، نیاز به کار و تلاش داریم، فوتبال و دیگر رشته‌های ورزشی ما رشد کرده اند، اما این رشد در برابر کشورهای دیگر بسیار اندک است. باید بپذیریم که در دشمنی با هیچ کشور و هیچ مردمی برد نمی‌کنیم. همین پاکستان، همسایه‌ی ماست، ما باید با همه همسایه‌ها مان دوست باشیم و در کنار این دوستی، نباید زمینه‌ی مداخله‌ی هر گروه و کشوری را در مسایل مان فراهم سازیم. باید بپذریم که اکثر مشکلات مان از خودمان است و نمی‌توانیم دیگر با بیگانه خواندن هرچیز، ضعف خود را پنهان کنیم. باید بدانیم که استبداد، بی‌عدالتی و هزاران مشکل این دیار اگر با دستور بیرونی ولی عامل داخلی دارند. باید پذریم که ملاعمر برادر رییس جمهور مان است.
همین پاکستانی‌های به قول معاون معظم وزیر داخله‌ »لُنگ‌پوش‌های سیاه دالخور» همسایه‌ی ما اند و مثل ما انسان، نه ما از آن‌ها برتری داریم و نه آن‌ها از ما. در حالی که در دانش و فن امروز، توانایی‌های شان چند برابر ماست. پس نباید، به خودمان دروغ بگوییم که ما ملت غیور، در دنیا بی‌جوره ایم.
ما در حال رشدیم و این رشد را باید با صمیمیت، عقلانی و ظرفیت دنبال کنیم نه این که از خودمان به دیگران «ببو» معرفی کنیم که به خاطر جلوگیری مان هرکاری کنند. مجریان عزیز هم دیگر لطفا وقت اجرای برنامه و گزارش کردن بازی، غیرت تلقین شده تان را کنار بگذارید، تا به جای خلق احساسات مثبت به مردم و ورزشکاران، چرند نفرمایید.
از این پس روی این بیت (گرندانی غیرت افغانی ام/ چون به میدان آمدی می‌دانی ام) خط بکشید! باور کنید بدتر از تریاک خلسه‌ی منفی می‌آفریند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

مطالب دیگر

برگ تاجیکان در رخنامه

 

 

 

 

 

 

تاجیکان در قرن بیستم

پایگاۀ آزاده گان تاجیکستان

خبرها و نوشتارها در بارۀ تاجیکستان، در پایگاۀ آزاده گان . ببینید :


 

| + - | RTL - LTR
برای حمایت از ما امتیاز دهید